Madrid EDITION’da Barok Portal ve Minimalist Merdiven Dansı
Madrid’in kalbinde, Plaza de las Descalzas’a bakan tarihi bir binada, John Pawson imzalı bir tasarım hikayesi yatıyor. Ian Schrager’ın vizyoner yaklaşımıyla hayat bulan The Madrid EDITION, 18. yüzyıldan kalma bir barok portalı merkezine alarak geçmişle geleceği aynı sahnede buluşturuyor. İspanyol mimar Pedro de Ribera’nın 1702’de Monte de Piedad şapeli için oyduğu bu portal, 1960’larda bina yıkılırken korunmuş ve yeni ofis binasının cephesine taşınmış. Şimdi ise OAB (Office of Architecture in Barcelona) ve Ruiz-Larrea’nın dönüşümüyle, otelin giriş kapısı olarak yeniden hayat buluyor.
Pawson’ın tasarımı, bu tarihi unsuru bir engel değil, ilham kaynağı olarak ele alıyor. Otelin lobisi, iki farklı giriş deneyimi sunuyor: Bir yanda koyu renkli barok ahşaplarla kaplı alt giriş ve heykelsi beyaz merdiven, diğer yanda doğrudan tarihi portaldan geçilen üst giriş. Pawson’ın imzası olan beyaz spiral merdiven, görünür korkulukları olmadan yukarı doğru kıvrılarak iki girişi birleştiriyor. Bu merdiven, adeta mekanın omurgası gibi; hem sirkülasyonu sağlıyor hem de barok detaylarla minimalizmin kontrastını vurguluyor.

Tarihi Doku ile Modern Dokunuşların Buluşması
Pawson’ın tasarım felsefesi, mevcut mimarinin zorluklarını projenin tanımlayıcı ilhamı olarak görüyor. Tarihi portalın dış cephede sade bir çizgiyle çerçevelenmesi, binanın neredeyse çekingen bir duruş sergilemesine neden oluyor. Ancak köşeyi döndüğünüzde, bakır bir kanopi ve yeşilliklerle çevrili ana giriş sizi karşılıyor. İçeride ise Lobby Bar, dalgalı bir tavan altında neredeyse tamamen dolaylı aydınlatmayla aydınlanıyor. Mekanın odak noktaları arasında Jean-Michel Frank’ın yeniden üretilen kanepeleri, Maison Intègre’in Ouagadougou’daki dökümhanesinde üretilen geri dönüştürülmüş bronz tabureler, Christian Astuguevieille’in halatla sarılmış sandalyeleri ve Emmanuel Levet Stenne’in tek bir Bianco Neve mermer bloğundan oyduğu bilardo masası yer alıyor. El işçiliğiyle şekillendirilmiş bakır bar ve arkasındaki kafesli şişe sergilemesi, mekana lüks bir dokunuş katıyor.
“Pawson’ın beyaz merdiveni, tarihi portalın ağırlığını dengelerken mekana adeta bir nefes alanı yaratıyor. Minimalizm burada bir kaçış değil, tarihle yüzleşmenin estetik bir biçimi.”

Lobinin bir köşesindeki Punch Room ise daha karanlık ve mahrem bir atmosfer sunuyor: koyu meşe paneller, bazalt taş şömine, gri pony tüyü koltuklar, fırçalanmış bakır bar ve Paris merkezli Garnier & Linker stüdyosunun bronz cilalı aynası. Ribera’nın oymaları sadece dışarıda kalmıyor; portalın hemen yanındaki İtalyan restoranının çift kat yüksekliğindeki yemek salonunda da beliriyor. Koyu meşe duvar panelleri, birkaç metre ötedeki taş işçiliğinden desen alıyor ve iki adet kaymaktaşı ile alçıdan yapılmış parça ile süsleniyor.
Türkiye’de de Benzer Bir Yaklaşım Mümkün mü?
Türkiye’de de tarihi yapıların modern iç mekanlarla buluşturulduğu örnekler görmek mümkün. Özellikle İstanbul’da, Beyoğlu ve Karaköy’deki dönüşüm projelerinde benzer bir diyalog kuruluyor. Ancak Pawson’ın yaklaşımı, tarihi unsuru bir vitrin objesi gibi sergilemek yerine, onu mekanın işlevsel bir parçası haline getirmesinde yatıyor. Türkiye’deki restorasyon projelerinde sıklıkla karşılaşılan “müzeleştirme” eğiliminin aksine, burada portal hala bir kapı olarak kullanılıyor; insanlar ondan geçiyor, onu yaşıyor. Bu, tarihi dokuyla kurulan daha organik bir ilişki biçimi.



































