#Dokuma Etiketi

Radnor’un 10. Yılı: Brooklyn Kulesi’nde Galeri-Penthouse

Radnor’un 10. Yılı: Brooklyn Kulesi’nde Galeri-Penthouse

On yıldır Manhattan’ın lüks konutlarında sergiler düzenleyen Radnor, şimdi hikayesinin başladığı yere, Brooklyn’e dönüyor. Stüdyo, Gowanus’taki American Can Factory’den çalışıyor; ekibin önemli isimleri – Egg Collective, Workstead, Pelle – kariyerlerine Brooklyn’in atölye ve loftlarında başladı. Brooklyn Tower’daki yeni penthouse, Radnor’un 10. yıl dönümünde hem bir eve dönüş hem de kurucu Susan Clark’ın koleksiyonluk tasarımı kullanım bağlamında gösterme tutkusunun en yeni ifadesi.

Yaşanabilir Mekan Tasarımı

Bu yaklaşım, Radnor’un ilk sergilerinden beri merkezdeydi. 2018’de Material Interiors, David Chipperfield Architects’in The Bryant binasındaki iki yatak odalı bir konutu tamamen işlevsel bir enstalasyona dönüştürdü; Workstead ile küratörlüğünü yaptığı bu sergi, dairenin balıksırtı meşe zeminleri ve honlanmış terrazzo sınırlarıyla şekillendi. Üç yıl sonra Clark, bu formatı Upper East Side’daki 180 East 88th Street’e taşıdı; Elizabeth Roberts Architects ile işbirliği yaparak, Radnor’un kadrosunu Roberts’ın ilk Radnor Made koleksiyonuyla birleştiren deneyimsel bir showroom yarattı. En son olarak Radnor, Evolution in Form’u Manhattan’ın 70 kat üzerindeki 5.000 metrekarelik Sutton Tower penthouse’unda düzenledi; Thomas Juul-Hansen’in mimarisini, daha sade bir koleksiyonluk tasarım sunumu için çerçeve olarak kullandı.

Dokumanın Mantığı: Massproductions’ın Cord Koleksiyonu

Dokumanın Mantığı: Massproductions’ın Cord Koleksiyonu

Halılar, son dönemde taze ve cesur fikirlerin popüler bir mecrası haline geldi. Zemin için sanat olarak tanımlayabileceğimiz bu hiper-rafine mobilya tipolojisi, resimsel temsil ve soyut ifade için güçlü ve bereketli bir kanal olarak yeniden değerlendiriliyor. Geçtiğimiz yıl boyunca, köklü üreticiler, atak girişimler ve bağımsız yetenekler, bir zamanlar sonradan akla gelen bu ev aksesuarını iç mekanın öncelikli odak noktası haline getiren bir dizi tasarıma imza attı.

VHS Kasetlerden Dokunan Kolektif Bellek: Kuba Święcicki

VHS Kasetlerden Dokunan Kolektif Bellek: Kuba Święcicki

Teknoloji hızla eskirken, onunla birlikte kaydettiğimiz anılar ne oluyor? Polonyalı sanatçı Kuba Święcicki, Stories Seen and Heard (2025) adlı enstalasyonunda bu soruyu tam anlamıyla “dokuyarak” yanıtlıyor. VHS ve kaset bantlarını birer iplik gibi kullanan Święcicki, atık teknolojiyi bir zanaat malzemesine dönüştürüyor.

Malzemenin Sessiz Gücü

Enstalasyon, Visteria Vakfı’nın Craft Days sergisinin bir parçası olarak izleyiciyle buluşuyor. Galeri duvarına asılı devasa siyah bir duvar halısı gibi görünen yapıt, aslında tamamen manyetik bantlardan örülmüş. Yüzlerce iç içe geçmiş şerit, ışığı yansıtarak metalik bir parlaklık yaratıyor. Simetrik kıvrımlarla aşağı sarkan uzun şeritler, geleneksel bir dokuma tekstili izlenimi veriyor. Ancak yaklaştıkça malzemenin gerçek doğası ortaya çıkıyor: VHS ve kaset bantları.

Zanaat ve Algoritmanın Dansı: Geleceği İplik İplik Örmek

Zanaat ve Algoritmanın Dansı: Geleceği İplik İplik Örmek

On yıl önce Rotterdam’daki bir stüdyoda, sevgili bir arkadaşımla interneti somutlaştırmaya koyulduk. Hiper bağlantılı çağımızın ağırlıksız, sürtünmesiz gürültüsünün, ellerimizi sürdüğümüzde nasıl hissettireceğini merak ediyorduk. Sonucu 2016 Milano Tasarım Haftası’nda sergiledik: Trame Virtuali. Dört metre uzunluğunda, kadim bir teknikle algoritmik mantığın çarpışmasından doğan bir duvar halısı.

Dijital Dedikodunun Dokuması

Tarih boyunca halı, bir hikâye anlatıcısı, yerel kültürün mitlerini taşıyan bir tekstil arşivi işlevi gördü. Biz sadece senaryoyu güncelledik. Twitter’dan saatlik trend konuları çeken bir kod yazdık ve alfabenin her harfini belirli bir tekstil bağlantısına eşleyerek dijital eterin geçici gevezeliğini canlı bir dokuma desenine dönüştürdük.

Moffat Takadiwa: Plastik Atıkları Hafıza Dokumasına Dönüştürmek

Moffat Takadiwa: Plastik Atıkları Hafıza Dokumasına Dönüştürmek

Harare’de yaşayan sanatçı Moffat Takadiwa, küresel tüketimin sert artıklarını topluyor ve onları beklenmedik biçimde yumuşak, bedensel ve hafıza dolu yüzeylere dönüştürüyor. Bilgisayar tuşları, diş fırçası başlıkları, şişe kapakları, düğmeler, taraklar ve oje parçaları… Tüm bu nesneler özenle ayrıştırılıp dokuma, heykel ve arşiv arasında gidip gelen işlere dönüşüyor.

Uzaktan bakıldığında bu eserler törensel deriler, kalkanlar ya da devasa takılar gibi görünüyor. Yaklaştıkça ise görüntü binlerce küçük plastik parçaya ayrılıyor; her biri kullanım, ticaret, atık ve dokunuş izleri taşıyor. Takadiwa, bu sabırlı yeniden yapım süreciyle atığı bir onarım malzemesi diline dönüştürüyor.