#Logrono Etiketi

Otoparkın Kendini Unutması: Frontones Danzantes ile Kamusal Alan

Otoparkın Kendini Unutması: Frontones Danzantes ile Kamusal Alan

Bir otopark, bir an için kendini unutabilir mi? İspanya’nın Logroño kentinde, Concéntrico festivalinin on ikinci edisyonu için tasarlanan Frontones Danzantes tam da bunu yaptı. 2050+ stüdyosunun kurucuları Ippolito Pestellini Laparelli ve Erica Petrillo, Revellín otoparkını geçici bir spor manzarasına dönüştürdü. Ahşap paneller ve çelik çerçevelerden oluşan üç hareketli duvar, Bask pelotası, basketbol ve futbol için alanlar yarattı; duvarlar dans eder gibi hareket edebiliyor, döndürülebiliyor ve yeniden birleştirilebiliyordu. Bu, kamusal alanın sabit bir durum olmadığının, sürekli yeniden kazanılabileceğinin kanıtıydı. Açıkçası, bu projeyi görünce aklıma İstanbul’daki otopark baskısı geldi; bizim şehirlerde bu tür bir “unutuş” ne kadar mümkün?

Harabelerde Rüya: Logroño’nun Uyku Ritüeli Kent Mimarisini Nasıl Dönüştürüyor?

Harabelerde Rüya: Logroño’nun Uyku Ritüeli Kent Mimarisini Nasıl Dönüştürüyor?

Bir kent sadece verilerle mi yönetilir? İklim, altyapı, biyoçeşitlilik… Tüm bu riskler hesaplanırken, insanın duygusal ve imgesel dünyası çoğu zaman göz ardı ediliyor. Oysa kutuplaşma, katılımsızlık ve ekolojik çöküşün kökleri, bu ihmalde yatıyor olabilir. Logroño’daki sıra dışı bir uyku ritüeli, tam da bu noktada yeni bir sivil mimari önerisi sunuyor: Kent tasarımını sadece işlevle değil, hayal ve ritüelle de buluşturmak.

Üç Ekoloji ve Unutulan Ritüeller

Filozof Félix Guattari, sürdürülebilir ekolojik dönüşümün ancak üç farklı ekolojiye aynı anda dikkat edilmesiyle mümkün olacağını öne sürmüştü: zihin ekolojisi, toplum ekolojisi ve çevre ekolojisi. Ana akım çevre politikaları genellikle bu üçünden birine veya ikisine odaklanarak karmaşık bir durumu tanımlı bir soruna ve net bir cevaba indirger. Antik ritüeller ise bize dönüşümün bedeni, topluluğu ve çevreyi aynı anda harekete geçiren pratiklere dayandığını hatırlatır.