#Mekan Etiketi

Beton Kanvasın Sesi: A-PQ 31.37 ile Mekânsal Keşif

Hoparlör deyince aklınıza kapalı bir kutu geliyorsa, Hagar Guri’nin A-PQ 31.37’si bu algıyı kökünden sarsacak. Beton Kanvas adı verilen sıra dışı bir malzemeden üretilen bu asılı hoparlör, sesin kaynağını görünür kılarken mekânla da dans ediyor. Proje, yapı ve ses arasındaki sınırı eriterek hoparlörü heykelsi bir deneyime dönüştürüyor.

Ses, Yapı ve Mekân Arasında Bir Köprü

Geleneksel hoparlörlerin aksine A-PQ 31.37, sürücüyü, kabloları ve arka radyasyon yüzeyini gözler önüne seriyor. Bu “açık bafle” (open-baffle) tasarımı, hoparlörü bir kara kutu olmaktan çıkarıp dinleyiciyle doğrudan iletişim kuran bir nesneye dönüştürüyor. Çelik kablolarla tavandan sarkıtılan bu yapıt, zeminden bağımsızlaşarak bulunduğu mimariye ve izleyiciye meydan okuyor.

Toprağa Ait Olmak: Yerli Mimarisinde Kozmoloji

Toprağa Ait Olmak: Latin Amerika Yerli Mimarisinde Kozmoloji

Mimarlık dediğinizde aklınıza ilk ne gelir? Malzeme, strüktür, sürdürülebilirlik… Peki ya bir yapının ardındaki kozmoloji? ArchDaily’de yayımlanan bu makale, Latin Amerika yerlilerinin mekân üretimine bambaşka bir açıdan bakıyor: ait olma ve karşılıklılık üzerine kurulu bir dünya görüşü.

Batılı Kategorilerin Tuzağı

Makale, yerli mimarisine yalnızca malzeme ve teknik açısından yaklaşmanın büyük bir hata olduğunu söylüyor. Çünkü “mimarlık” kavramının kendisi bile Batılı bir kategori. Yerli toplulukların mekân üretme biçimlerini bu kalıplara sıkıştırmak, onların karmaşık kozmolojisini görünmez kılıyor. Oysa asıl mesele, territory, beden ve bellek arasındaki ilişkiler.