#mimari-elestiri Etiketi

Gehry Yüzyılı: Porto’daki Retrospektifin Düşündürdükleri

Gehry Yüzyılı: Porto’daki Retrospektifin Düşündürdükleri Bir zamanlar Bilbao Guggenheim’ın kıvrımları dünyayı büyülemişti. Şimdi aynı formüllerin tekrarlandığı bir sergideyiz. Porto, Portekiz’deki Serralves Çağdaş Sanat Müzesi, 12 Haziran - 20 Aralık 2026 tarihleri arasında Frank Gehry’nin (1929-2025) kariyerine adanmış bir retrospektif sergiye ev sahipliği yapıyor. “Gehry Yüzyılı” başlıklı sergi, mimarın postmodernizmin sınırlarını zorlayan, zaman zaman tartışmalı yapılarını belgeleyen orijinal büyük ölçekli maketler, heykeller, çizimler, mobilyalar ve diğer eserleri bir araya getiriyor. Kapsam ve Bağlam: Gehry’nin İzinde Sergi, Gehry’nin Santa Monica’daki kendi evi gibi erken dönem deneylerinden, Bilbao Guggenheim Müzesi, Paris’teki Louis Vuitton Vakfı ve Los Angeles’taki Walt Disney Konser Salonu gibi ikonik yapılarına kadar geniş bir yelpazeyi kapsıyor.

San Francisco: Cam Kuleler ve Konut Krizi - Tasarım Neye Hizmet Ediyor?

San Francisco: Cam Kuleler ve Konut Krizi - Tasarım Neye Hizmet Ediyor? San Francisco: Bir zamanlar altın arayıcılarının, şimdi ise teknoloji devlerinin şehri. Bu dinamik metropol, Viktorya döneminden kalma sokaklarını, sismik (depreme karşı dayanıklılık sağlayan) güçlendirmeleri ve fütüristik cam kuleleri bir arada barındırıyor. Şehrin mahalleleri, değişime direnişleri kadar, hızla adapte olmalarıyla da dikkat çekiyor. Ancak tarihinde hiçbir dönem, yapılı çevreyi (binalar ve altyapı) teknoloji ekonomisi kadar kökten ve hızla dönüştürmedi. Silikon Vadisi’nin savaş sonrası yayılımıyla başlayan bu hareket, kuzeye doğru ilerleyerek kentsel dokuya ve sakinlerinin hayatlarına derinlemesine nüfuz etti.

Superstudio: Ütopik Bir Ayna, Modern Mimariye Radikal Bakış

Superstudio: Ütopik Bir Ayna, Modern Mimariye Radikal Bakış Bir ızgara düşünün: 1969 yılında mimarlık dergilerinin sayfalarına adeta bir kıyamet gibi inen, bembeyaz, kusursuz bir ızgara… Manhattan üzerinde kayıyor, çölleri aşıyor, uçurumlara kuruluyor ve okyanusların üzerinde uzanıyordu. Çevresindeki her şeyi yok sayan bu devasa ızgara, Superstudio adlı İtalyan kolektifinin belki de en ikonik projesi olan “Sürekli Anıt” idi. İlk bakışta, mutlak bir düzen içinde sonsuz bir altyapı, gezegenin tek bir mimari sistem olarak yeniden tasarlandığı nihai modernist rüya gibi görünüyordu.