Labirentler Kaybolmayı Oyuna Dönüştürüyor: İşe Yaramaz Yolların Övgüsü
Labirentler Kaybolmayı Oyuna Dönüştürüyor: İşe Yaramaz Yolların Övgüsü
2017’de Robert Smithson’ın Spiral Jetty’sini ziyaret etmeden önce onu çok iyi tanıdığımı sanıyordum. Yarım yüzyıldır havadan fotoğraflanan bu toprak eser, Utah’taki Büyük Tuz Gölü’nü süsleyen 1.500 metrelik bazalt ve toprak sarmalıyla ünlü. Ama o tanıdık görüntü, basit açık hava labirentine adım attığımda kayboldu.
Kaybolmanın Büyüsü
Kendimi sonsuz bir toprak ve kesintisiz gökyüzü arasında buldum; her kıvrımı soluk tuzla kaplı başka bir düzlük izliyordu. Patikanın tek bir rotası vardı ve manzara kendini tekrar ederken yol sürekli dönüyordu. Spiral Jetty’nin tek varış noktası kendi merkezi (ya da çıkışı) ve oraya vardığınızda tüm yön ve ölçek duygunuzu kaybediyorsunuz. Smithson, Spiral Jetty’de ölçeğin belirsizlik yoluyla işlediğini ve bunun ancak yürüyerek hissedilebileceğini yazmıştı. Merkez hiçbir manzara sunmuyor, sadece aynı boşluk uzanıyor; sonra yol sizi geri dönmeye ve her şeyi tersinden yapmaya çağırıyor.