#Tasarim Etiketi

Evergreen XL: Minik Ev Olmayı Reddeden Tasarım

Evergreen XL: Minik Ev Olmayı Reddeden Tasarım

Minik evler genelde uzlaşma üzerine kurulur: duvara gömülen yataklar, merdivenle çıkılan çatı katları, sehpa olarak da kullanılan yemek masaları… Ama Vagabond Haven’ın yeni modüler evi Evergreen XL, bu oyunları oynamayı reddediyor. Size gerçek bir ev sunuyor, sadece daha bilinçli bir pakette.

İskandinav Minimalizminin Yeni Yorumu

Vagabond Haven, orijinal Evergreen ile 41 metrekarelik tek katlı yaşam alanı sunarak ün kazandı. XL ise aynı yapısal mantığı alıp genişletiyor: uzunluk 11.8 metreye (38 feet), genişlik ise 6 metreye (20 feet) çıkıyor – çoğu minik evin iki katından fazla. Sonuç? 59 metrekarelik (635 feet kare) bir iç mekan ki, dürüst olalım, bir römork üzerindeki kabinden çok kompakt bir daireyi andırıyor.

Bizkaia Köprüsü: Endüstri Devrimi’nin Asma Mirası

Bizkaia Köprüsü: Endüstri Devrimi’nin Asma Mirası

Bir köprü, bir nehrin iki yakasını değil, geçmişle geleceği de birleştirebilir mi? İspanya’nın kuzeyinde, Nervión Nehri üzerinde yükselen Bizkaia Köprüsü tam da bunu yapıyor: Endüstri Devrimi’nin demir iradesini, bugünün sürdürülebilirlik arayışına bağlıyor.

Mühendislik Harikası

Avrupa Endüstri Devrimi’nin en dikkat çekici demir yapılarından biri olan Bizkaia Köprüsü, 19. yüzyıl demir işçiliği geleneklerini hafif alternatif bükümlü çelik kablolarla birleştiriyor. Dünyanın ilk taşıyıcı köprüsü (transporter bridge) olarak kabul edilen bu yapı, Avrupa, Afrika ve Amerika’da benzerlerine ilham kaynağı oldu.

48 Metrekarelik Tiny House: Barınmanın En Saf Hali

48 Metrekarelik Tiny House: Barınmanın En Saf Hali

Bir evin neye ihtiyacı var? Duvarlar, çatı, yatak ve sıcaklık. Tiny Tiny Homes, 48 metrekarelik tiny house’uyla barınma kavramını en saf haline indirgiyor. Bu, Instagram’da gördüğünüz o şık tiny house’lardan değil; bir karavandan hallice, ama tasarımıyla düşündürücü.

Az ama Öz: Tasarımın Özü

48 metrekarelik bu yapı, tek dingilli bir treyler üzerine kurulu. Dış cephesi yalıtımlı metal panellerle kaplı, mavi ve beyaz renklerde. Küçük bir katlanır sundurma, taşıma sırasında düzleşiyor. Bu detay bile ne kadar düşünülmüş bir tasarım olduğunu gösteriyor.

15. Yüzyıl Şapelinde Işıkla Dans: Prismatik Pencereler

15. Yüzyıl Şapelinde Işıkla Dans: Prismatik Pencereler

Işık fenomeni, tüm ihtişamıyla Jordan Soderberg Mills’in eserlerinin merkezinde yer alıyor. Kanadalı sanatçı, dünya çapında geçici ve kalıcı enstalasyonlarında, karmaşık fiziği gizleyen harika bir sadelikle sayısız sürükleyici iş yarattı. Son prismatik deneyi ise Brüksel’deki 15. yüzyıldan kalma bir kiliseye dokunuyor.

Tarihi Bir Mekanda Modern Bir Dokunuş

Siyah demir çerçeveler içindeki Boondael Şapeli’nin 14 penceresi artık ışığı kırarak gün ve mevsimler boyunca değişen gökkuşağı efektleri yaratıyor. Sanatçı, bu projede renksiz ve tamamen şeffaf cam kullanma zorunluluğuyla karşılaştı. “Pratiklerim renk, algı ve ışık üzerine bir keşif olduğu için, renksiz camdan renk üretmenin bir yolunu bulmalıydım,” diyor Mills.

Osaka’da Terk Edilmiş Ahşap Yapılar Paylaşımlı Mutfağa Dönüştü

Osaka’da Terk Edilmiş Ahşap Yapılar Paylaşımlı Mutfağa Dönüştü

Japonya’nın Osaka kentinde, coil Kazuteru Matumura Architects imzasını taşıyan Ichizu projesi, uzun süredir terk edilmiş iki ahşap yapıyı paylaşımlı mutfak ve topluluk alanına dönüştürüyor. Tarihi Nose Kaido yolu üzerinde, aile evinin arkasında gizlenmiş bu yapılar, miras bir mülkün kademeli olarak kamusal kullanıma açılmasının ilk adımı.

Geçmişin İzlerini Korumak

Proje, yapıları tamamen yenilemek yerine, zamanın bıraktığı fiziksel izleri koruyor. Paslanmış oluklu çelik kaplamalar, mülkün tarihini görünür kılan bir belge olarak saklanırken, yeni müdahaleler çağdaş kullanım için gereken dayanıklılığı ve işlevselliği sağlıyor. Kapılar, iç kaplamalar ve mutfak donanımı, özel ahşap doğramalar, luan kontrplak, paslanmaz çelik ve haddehane çeliği kullanılarak yenilenmiş. Bu sade malzeme paleti, eski ve yeni arasında bilinçli bir kontrast oluşturuyor.

Zanaatkarlık Geleceği İnşa Eder mi?

Zanaatkarlık Geleceği İnşa Eder mi?

Hız, optimizasyon ve geçicilik çağında, Oorvi Sharma bize zanaatkarlığın sadece bir geçmiş kalıntısı olmadığını hatırlatıyor. Designboom’daki makalesinde Sharma, zanaat bilgisinin çoğu zaman miras olarak çerçevelendiğini, ancak bunun onun çağdaş önemini hafife aldığını savunuyor. Peki ya zanaat, aslında dirençli bir geleceğin temel taşıysa?

Zanaatın Dayanıklılığı

Sharma’ya göre zanaat, sadece hayatta kaldığı için değil, değerli olduğu için hayatta kaldı. Dirençlilik, ekonomik, iklimsel ve teknolojik aksaklıkları metabolize etme kapasitesi olarak tanımlandığında, zanaat en kalıcı bilgi sistemlerinden biri olarak öne çıkıyor. Uzun zaman döngüleri içinde evrilen zanaat, malzeme, iklim, emek, ekoloji ve topluluk arasındaki yakın diyalog sayesinde nesiller boyu rafine oluyor. Hızlı tüketim ürünlerinin aksine, zanaat yıllık finansal takvimlere değil, on yıllara yayılan bir iyileştirme sürecine tabi.

Kugelhaus: Nazilerin Yıktığı 100 Yıllık Çelik Küre Bina

Kugelhaus: Nazilerin Yıktığı 100 Yıllık Çelik Küre Bina

1920’lerde Almanya, kendi iç fuarını düzenliyordu: Jahresschau Deutscher Arbeit (Alman İşi Yıllık Sergisi). 1928 edisyonu Dresden’de yapıldı ve teması “Teknoloji Şehri"ydi. Fuara damgasını vuran yapı ise mimar Peter Birkenholz’un tasarladığı Kugelhaus (Küre Ev) oldu.

Altı Kat, Tek Küre

Yaklaşık 24 metre çapındaki bu altı katlı çelik yapı, sergi salonları, bir asansör ve tepede bir restoran barındırıyordu. Toplam hacmi 268.400 fitküp olsa da her kat sadece 93 metrekare civarındaydı. Pratiklikten uzak, ama etkileyiciydi.

Bir Ülkeyi Tek Kitaba Sığdırmak: Assouline’den ‘America’

Bir Ülkeyi Tek Bir Kitaba Sığdırmak: Assouline’den ‘America’

Bir ulusu tek bir cilde sığdırmak mı? Assouline’nin son şaheseri America: The Imagination of a Nation tam da bunu deniyor. 250 yıllık Amerikan serüvenini, yaratıcılık ve yeniden keşif anları üzerinden görsel bir meditasyona dönüştüren bu dev boy kahve masası kitabı, ülkenin 250. yılına özel hazırlanmış.

Bir Görsel Arşiv: Tarih ve Pop Kültürün Dansı

Gazeteci ve yazar Joel Stein’in kaleme aldığı 200 sayfalık cilt, Kurucu Babalar’dan Anayasa’ya, Marilyn Monroe’dan James Dean’e, Martin Luther King Jr.‘dan Michael Jordan’a ve Williams kardeşlere uzanan 150 illüstrasyonu bir araya getiriyor. Kronolojik bir tarih anlatısı sunmak yerine, ülkenin değişen kimliğini yansıtan bir imgeler ve hikayeler takımyıldızı oluşturuyor.

Ateş, Anı ve Gelenek: Peace Urn Tasarımı

Ateş, Anı ve Gelenek: Peace Urn Tasarımı

Her yıl milyonlarca insan, Hayalet Festivali’nde atalarına kağıt adaklar yakmak için sokak köşelerine, otoparklara ya da kaldırımlara çöküyor. Bu, kamusal alanda yapılabilecek en mahrem eylemlerden biri. Aynı zamanda şehirler için büyüyen bir sorun: duman gerçek, yangın tehlikesi gerçek ve köklü bir kültürel pratikle modern kent hayatı arasındaki gerilim de bir o kadar gerçek. İşte Peace Urn tam da bu boşlukta doğdu.

Tasarımın Arkasındaki Düşünce

Hao Qian, Xiyue Yang, Zetong Song, Chenchen Du ve Yichen Fan’dan oluşan beş kişilik öğrenci ekibi, yoğun kentsel ortamlarda kağıt adakları yakmak için özel olarak bir kil kap tasarladı: Peace Urn. 2026 yılında bir tasarım ödül programında Lifestyle Aksesuarları kategorisinde Öğrenci Mansiyonu aldı. Bu tanınma mütevazı görünebilir, ancak projenin ardındaki düşünce hiç de öyle değil.

Futbolun Tasarım Gücü: ‘Football is Freedom’ Sergisi

Futbolun Tasarım Gücü: ‘Football is Freedom’ Sergisi

New York’taki Mercer Labs Museum of Art and Technology, sürükleyici sergilerin sınırlarını zorluyor. Football is Freedom, futbolu sadece bir spor değil, ortak bir kültürel dil olarak ele alıyor. Sanatçı Roy Nachum ve Rohan Marley’in işbirliğiyle hazırlanan bu sergi, Bob Marley’in hayatında futbolun müzikle iç içe geçmiş rolünü ve nesiller arası köprü kurma gücünü vurguluyor.

Üç Kat, 15 Enstalasyon: Tasarımın Gücü

40.000 metrekarelik alanda üç kata yayılan sergi, 15 enstalasyonla izleyiciyi içine çekiyor. 360 derece projeksiyon, hacimsel ışık, robotik, dijital medya ve etkileşimli sistemler, geçmiş, şimdi ve gelecek temaları etrafında birleşiyor.

Zihninde Görmeyen Tasarımcı: 24 Yaşında Uzay Gemisi İnşa Etti

Zihninde Görmeyen Tasarımcı: 24 Yaşında Kendi Uzay Gemisini İnşa Etti

Tasarım dünyasında görselleştirme yeteneği neredeyse bir ön koşul gibi kabul edilir. Peki ya bu yeteneğe sahip değilseniz? Amsterdamlı 24 yaşındaki multidisipliner sanatçı Abel van Oirschot’un hikayesi, bu soruya çarpıcı bir yanıt veriyor: “Zihninde görmesen de ellerinle inşa edebilirsin.”

Van Oirschot, afantazi hastası. Yani zihninin gözü sürekli karanlık. Hiçbir görüntü canlandıramıyor, görsel hafızası yok, bir yüzü, bir odayı veya bir rengi fiziksel olarak uygulamadan önce hayal edemiyor. Buna rağmen 2025’te tamamladığı “Birch” projesi, bir uzay gemisinin iç mekanını birebir ölçekte, kendi ev garajında ahşap, karton, köpük ve geri dönüştürülmüş elektronik parçalarla inşa ettiğini gösteriyor.

Mimarlar İçin Yaz Kampı: Ahşap Birleşimlerle Etkileyici Köprü

Mimarlar İçin Yaz Kampı: Ahşap Birleşimlerle Etkileyici Köprü

Studio in the Woods, meraklı mimarlar için bir yaz kampı gibi. İngiltere’de kırsal bir ormanda düzenlenen bu yıllık atölyede, mimarlar ve yapımcılar bir araya gelerek ahşaptan işlevsel şeyler inşa ediyor. Bu yılki etkinlikte katılımcılar, eşarp eklemleri (scarf joints) kullanarak uzun, bükülebilir ahşap parçalar oluşturmuş. Bu parçalarla da bir köprü yapmışlar. Sonuç, mercek kirişin (lenticular truss) güzel ve görünüşte hafif bir yorumu.

Dikey Mobilite: Asansörler Modern Mimarlığı Nasıl Dönüştürüyor?

Hareketli Yapı: Dikey Mobilite Modern Mimarlığı Nasıl Yeniden Tanımlıyor?

1743 yılında, Versailles Sarayı’nın bir avlusuna, Kral XV. Louis’nin özel kullanımı için halatlarla asılı küçük bir kabin yerleştirildi. Görünmeyen hizmetkarlar tarafından elle çalıştırılan bu “uçan sandalye”, katlar arasında merdivensiz hareket imkanı sunuyordu ve farkında olmadan modern mimarlığın temel sorularından birini gündeme getiriyordu: insanları verimli, güvenli ve yapıya entegre bir şekilde dikey olarak nasıl hareket ettirebiliriz?

Asansörün Doğuşu ve Gökdelen Devrimi

Bu prensibin mekanize edilmesi, 1850’lerin başında güvenlikli asansörün tanıtılmasıyla benzeri görülmemiş bir kentsel dönüşümün önünü açtı. Asansör olmasaydı, 1880’lerde Chicago ve New York’un gökdelenleri yapısal sınırlamalardan değil, erişim sorunlarından dolayı mümkün olmazdı. Asansör, daha yüksek inşa etmeyi mümkün kıldığı gibi, bu yapıların nasıl işleyeceğini, çekirdeklerinin nereye yerleştirileceğini, lobilerinin nasıl organize edileceğini ve kimin hangi alanlara ulaşabileceğini de belirledi.

Swerv: Heyecan İçin Tasarlanan Araç Ne Kadar Güvenli?

Swerv: Heyecan İçin Tasarlanan Araç Ne Kadar Güvenli?

Mobilite dünyası genelde insanları bir yerden bir yere taşımak için var. Ama Imperial College London Dyson School of Design Engineering öğrencisi Kerim Taskin, sürücüsüne sadece heyecan yaşatmak için bir araç tasarladı. Swerv adlı elektrikli üç tekerlekli araç, sıra dışı sürüş pozisyonuyla dikkat çekiyor.

Yatarak Sürüş: Rahat mı, Riskli mi?

Swerv’in sürücüsü neredeyse yatay pozisyonda, bacakları öne uzanmış şekilde araca yerleşiyor. Direksiyon yerine iki kollu bir kontrol mekanizması var. Bu tasarım, geleneksel araçlardan tamamen farklı bir his vaat ediyor. Taskin’e göre amaç, fiziksel bir taşıttan çok zihinsel bir destek aracı yaratmak.

Barcelona’da Mimarlık Kongresi: Gezegende Dönüşüm İçin Tasarım

Barcelona’da Mimarlık Kongresi: Gezegende Dönüşüm İçin Tasarım

UIA 2026, Uluslararası Mimarlar Birliği’nin (UIA) üç yılda bir düzenlediği 29. Dünya Mimarlık Kongresi, 28 Haziran Pazar günü Barselona’da kapılarını açtı. Açılış töreni, Sant Adrià de Besòs’ta eski bir elektrik santrali olan Üç Bacalar’da (Three Chimneys) gerçekleşti. 2 Temmuz’a kadar sürecek etkinlik, “Oluş. Gezegende Dönüşüm İçin Mimarlıklar” (Becoming. Architectures for a Planet in Transition) ana temasıyla mimarlığın olası geleceklerine eleştirel bir bakış sunmayı hedefliyor.

Ankesörlü Telefon Yapay Zekaya Dönüştü: 2147 Projesi

2147: Gelecekten Gelen Ses, Ankesörlü Telefonu Yapay Zeka Arayüzüne Dönüştürüyor

Tasarım dünyasında eskimiş nesneleri yeniden işlevlendirme fikri yeni değil, ama Divina Machina ve Qs Ventures‘ın ortak projesi “2147: A Voice from the Future” bu yaklaşımı bambaşka bir boyuta taşıyor. İlk kez Milan Design Week 2025’te görücüye çıkan enstalasyon, Sónar+D 2026‘da Barselona’daki Llotja de Mar’da yeniden hayat buldu.

Eskinin Ruhu, Yeni Teknoloji

Proje, 2000’lerin başından kalma orijinal bir Telefónica ankesörlü telefonunu ele alıyor. Dış kabuğu, tabelaları ve fiziksel özellikleri aynen korunurken, müdahale tamamen iç bileşenlere odaklanmış. Bir Raspberry Pi 5, ElevenLabs platformuyla Wi-Fi üzerinden iletişim kurarak, özel olarak geliştirilmiş bir yapay zeka karakteri aracılığıyla sesli etkileşim sağlıyor. Arayüz kasıtlı olarak minimal: Ziyaretçiler ahizeyi kaldırıp ekran, menü veya görsel ipucu olmadan doğaçlama bir sohbete dalıyor.

Radnor’un 10. Yılı: Brooklyn Kulesi’nde Galeri-Penthouse

Radnor’un 10. Yılı: Brooklyn Kulesi’nde Galeri-Penthouse

On yıldır Manhattan’ın lüks konutlarında sergiler düzenleyen Radnor, şimdi hikayesinin başladığı yere, Brooklyn’e dönüyor. Stüdyo, Gowanus’taki American Can Factory’den çalışıyor; ekibin önemli isimleri – Egg Collective, Workstead, Pelle – kariyerlerine Brooklyn’in atölye ve loftlarında başladı. Brooklyn Tower’daki yeni penthouse, Radnor’un 10. yıl dönümünde hem bir eve dönüş hem de kurucu Susan Clark’ın koleksiyonluk tasarımı kullanım bağlamında gösterme tutkusunun en yeni ifadesi.

Yaşanabilir Mekan Tasarımı

Bu yaklaşım, Radnor’un ilk sergilerinden beri merkezdeydi. 2018’de Material Interiors, David Chipperfield Architects’in The Bryant binasındaki iki yatak odalı bir konutu tamamen işlevsel bir enstalasyona dönüştürdü; Workstead ile küratörlüğünü yaptığı bu sergi, dairenin balıksırtı meşe zeminleri ve honlanmış terrazzo sınırlarıyla şekillendi. Üç yıl sonra Clark, bu formatı Upper East Side’daki 180 East 88th Street’e taşıdı; Elizabeth Roberts Architects ile işbirliği yaparak, Radnor’un kadrosunu Roberts’ın ilk Radnor Made koleksiyonuyla birleştiren deneyimsel bir showroom yarattı. En son olarak Radnor, Evolution in Form’u Manhattan’ın 70 kat üzerindeki 5.000 metrekarelik Sutton Tower penthouse’unda düzenledi; Thomas Juul-Hansen’in mimarisini, daha sade bir koleksiyonluk tasarım sunumu için çerçeve olarak kullandı.

Kelebek Kanatlı Kapı: Hutong’da Dar Alanı Ferahlatan Tasarım

Kelebek Kanatlı Kapı: Hutong’da Dar Alanı Ferahlatan Tasarım

Pekin merkezli People’s Architecture Office (PAO), mimarlık, ürün tasarımı, sanat ve kentsel planlama alanlarında çalışan bir firma. Adından da anlaşılacağı gibi, tasarımın kitleler için olması gerektiğine inanıyorlar ve sosyal etki projelerine odaklanıyorlar.

Hutong: Geleneksel Pekin Mahalleleri

Hutonglar, Pekin’in geleneksel ara sokak mahalleleri. Modern apartman kulelerinden çok farklı olan bu alçak yapılı bölgeler, alt ve orta gelirli sakinlerle dolu. PAO, bu yapılardan birine inanılmaz bir kelebek kapı ekleyerek onu ışık geçiren bir tente haline getirdi.

Doğal Işıkla Tasarlamak: Yeni Nesil Mimarların Yaklaşımı

Doğal Işıkla Tasarlamak: Yeni Nesil Mimarların Yaklaşımı

Doğal ışık, performans, konfor ya da enerji verimliliğinden çok önce, mimariye varlık kazandırmanın bir yoludur. Bir duvarın dokusunu, bir açıklığın derinliğini ve mekân içinde sessizce akan zamanı ortaya çıkarır. Tadao Ando ve Alvar Aalto gibi birbirinden farklı ustaların eserlerinde gün ışığı, tasarımın temel bir malzemesi olarak karşımıza çıkar: kimi zaman gözü tefekküre yönlendirir, kimi zaman mekânları daha insani, davetkâr ve gündelik hayata bağlı kılar.

Gehry’nin Portekiz’deki Retrospektifi: Karton Sandalyelerden Eğrisel Şaheserlere

Gehry’nin Portekiz’deki Retrospektifi: Karton Sandalyelerden Eğrisel Şaheserlere

Geçtiğimiz günlerde hayatını kaybeden Kanadalı-Amerikalı mimar Frank Gehry (1929-2025), Portekiz’in Porto kentindeki Serralves Vakfı’nda düzenlenen Gehry Yüzyılı sergisiyle anılıyor. Sergi, Gehry’nin yarım yüzyılı aşan kariyerine yayılan mimari modeller, karton mobilyalar ve halılar gibi eserlerini bir araya getiriyor. Küratör António Choupina’nın özenle kurguladığı sergi, izleyiciye üç farklı giriş noktasından Gehry’nin zihninin derinliklerine yolculuk yapma imkânı sunuyor.

Üç Farklı Giriş, Tek Bir Zihin

Sergi, Pritzker ödüllü mimar Álvaro Siza’nın tasarladığı Siza Kanadı’nda yer alıyor. ‘Başlangıç’ olarak işaretlenen girişten içeri adım attığınızda, sizi 2×4’lük basit bir yapı karşılıyor; Gehry’nin ofis alanlarını gösteren görüntüler eşliğinde bir röportajı dinliyorsunuz. Duvardaki karalamalardan oluşan bir çizim, bir beyin kıvrımını andırarak adeta mimarın zihnine girdiğimizi hissettiriyor. Bu rotada sergi kronolojik olarak ilerliyor.