128 Fit Karede 4 Kişilik Tiny House: Petite Pelican

128 Fit Karede 4 Kişilik Tiny House: Petite Pelican

Tiny house denilince çoğu insanın aklına daracık, kutu gibi yapılar gelir. Ama Petite Pelican bu algıyı kökten değiştiriyor. 16 fit (yaklaşık 4,87 metre) uzunluğundaki bu küçük ev, ana yaşam alanı olarak 128 fit kare (yaklaşık 12 m²) ve loft katta ekstra 60 fit kare (yaklaşık 5,6 m²) sunuyor. Üstelik bu alanlar, bir ailenin dört kişi konforlu bir şekilde yaşayabileceği şekilde kurgulanmış. 60.000 dolarlık fiyatıyla da tiny house pazarının erişilebilir ucunda duruyor.

Kemetale: Nil’de Yavaş Seyahatin Sanatı ve Zarafeti

Kemetale: Nil’de Yavaş Seyahatin Sanatı ve Zarafeti

Agatha Christie’nin Nil’de Ölüm romanındaki buharlı gemiler neredeyse bir edebiyat kahramanına dönüştü. Oysa onlardan önceki kuşaklar, bu görkemli rotayı çok daha zarif bir araçla kat ediyordu: çift direkli yelkenliler, yani dahabeahlar. 19. yüzyılda Nil’in vazgeçilmezi olan bu tekneler, bugün Kemetale adıyla yeniden hayat buluyor. Antik uygarlıkların beşiği bu coğrafya, yüzyıllardır insanı kendine hayran bırakıyor; Kemetale ise bu efsanevi nehirde çağdaş bir butik otel konforuyla yavaş seyahati bir sanata dönüştürüyor.

Timbercraft: Doğu Asya’nın 1400 Yıllık Ahşap Yapım Teknikleri

Timbercraft: Doğu Asya’nın 1400 Yıllık Ahşap Yapım Teknikleri

Beton ve çeliğin egemen olduğu bir çağda, 1400 yıl önceki ahşap ustalığı bize ne söyleyebilir? Jae K Kim’in Timbercraft: Lost Tectonics from East Asia kitabı, bu soruyu Çin, Japonya ve Kore’deki dokuz anıtsal yapı üzerinden, çizimler ve kesitlerle yanıtlıyor. Karmaşık birleşimler, katmanlı konsollar ve kenetlenen elemanlar; yalnızca tarihsel birer obje değil, çağdaş mimarlığa ilham verebilecek canlı birer bilgi kaynağı.

Bir Ustalık Mirası: 1400 Yıllık Ahşap Yapılar

Kitabın odaklandığı yapılar arasında Japonya’daki Nandai-mon Kapısı, Kore’deki Palsang-jeon ve Çin’deki Fogong-si Pagodası yer alıyor. Bu yapıların ortak noktası, yüzyıllara meydan okuyan stratejileri. Özellikle pagoda gibi çok katlı yapılar, ahşabın esneklik ve dayanıklılık özelliklerini sonuna kadar kullanıyor. Dokuz vaka çalışması, farklı dönemleri ve bölgesel stilleri bir araya getirerek Doğu Asya ahşap mimarisinin zenginliğini gözler önüne seriyor.

Wittman Estes’ten Le Corbusier’in Minimum Hücre Yorumu

Wittman Estes’ten Le Corbusier’in Minimum Hücre Yorumu

Washington eyaletinin Blakely Adası’nda, Wittman Estes imzalı 400 fitkarelik (yaklaşık 37 m²) bir misafir evi, günümüzün minik ev akımından çok daha eski bir mimari soruya odaklanıyor: “En küçük alanda nasıl yaşanır?” Stüdyo, Thoreau’nun Walden Kulübesi’ni ve Le Corbusier’in 1952’de Roquebrune-Cap-Martin’de tamamladığı Cabanon’u birlikte anıyor. Ancak asıl tasarım soyu Cabanon’a uzanıyor.

Le Corbusier’in Cabanon’u ve ‘Minimum Hücre’ Kavramı

Fondation Le Corbusier, 15 metrekarelik Cabanon’u “minimum hücrenin arketipi” olarak nitelendiriyor. Modulor oranlarıyla kurgulanan, sıkıştırılmış ahşap iç mekan, bir yaz kaçamağının özüne iniyor. Wittman Estes ise bu sıkıştırma fikrini Salish Denizi’nin ormanlarına taşıyor. Blakely Adası Kabini, büyük bir buzul kayası ile yetişkin bir Douglas göknarı arasına, 16 x 20 fitlik bir taban alanına oturuyor.

Yerel Bağlam Olmadan Geleceğin Şehri Olmaz: David Gianotten

Yerel Bağlam Olmadan Geleceğin Şehri Olmaz: David Gianotten

Bir şehri geleceğe taşıyan şey, tek tip bir plan mı yoksa o şehrin kendi ritmi mi? OMA’nın yönetici ortağı David Gianotten için cevap net: yerel bağlam. Konut, hareketlilik, kamusal alan, yoğunluk ve topluluk meseleleri, her yerin kendine özgü tarihinden ve koşullarından bağımsız düşünülemez. Bu duruş, onu evrensel şehir formüllerinin cazibesine karşı net bir yere konumlandırıyor.

15 Dakikalık Şehir: Herkese Uyan Tek Beden mi?

Son yılların en popüler planlama kavramlarından biri haline gelen 15 dakikalık şehir, günlük ihtiyaçlara kısa bir yürüyüş veya bisikletle ulaşılabilecek mahalleler öneriyor. Yaşam, çalışma, boş zaman ve hizmetleri birbirine yaklaştırarak arabaya bağımlılığı azaltmayı hedefliyor. Ancak Gianotten, bu kavramı bir şablon olarak görmeye mesafeli:

Kevin Klein: Tasarımda Bütüncül Yaklaşım ve İlham Kaynakları

Kevin Klein: Tasarımda Bütüncül Yaklaşım ve İlham Kaynakları

Restorasyon, yalnızca duvarları boyamak ya da mobilyaları değiştirmek değildir; bir yapının ruhunu yeniden keşfetmektir. Kevin Klein için tasarım tam olarak bu: bütüncül bir bakışla geçmişi yaşatmak, bugüne dokunmak ve geleceğe ilham bırakmak. On yılı aşkın süredir konukseverlik sektöründe, Kelly Wearstler ve Philippe Starck gibi dev isimlerle çalışmış biri olarak Klein, bir gün kendi sesini aramaya karar verdi. “Tasarım içgörüsü sağlamak için, kendi perspektifini aradığım kişilere danışıyordum.” Bu farkındalık, onu iç mimarlığa yöneltti ve 2020’de Kevin Klein Design’ı kurdu. İlk müşterisi, evini baştan aşağı yeniden tasarlamak isteyen çocukluk arkadaşıydı; bu deneyim, bugünkü yaklaşımının temel taşı oldu.

Maison du Peuple: Brutalizmi Ulus İnşasına Dönüştürmek

Maison du Peuple: Brutalizmi Ulus İnşasına Dönüştürmek

İkinci Dünya Savaşı sonrası Afrika’da bağımsızlık dalgası yalnızca siyasi haritayı değiştirmedi; ülkelerin kendini ifade etme biçimini de kökten dönüştürdü. Yeni kurulan devletler, sömürge geçmişinden sıyrılmak için mimariyi bir silah gibi kullandı. Ama işin içinde ilginç bir tezat var: Bu ülkeler Avrupa’nın modernist ve brutalist dilini benimsiyor, hatta çoğu yapıyı eski sömürgeci güçlerin mimarları tasarlıyordu. Peki, bu Avrupa merkezli dil nasıl olur da ulusal kurtuluşun simgesine dönüşür? Burkina Faso’nun başkenti Ouagadougou’daki Maison du Peuple, işte tam bu soruya taş gibi bir cevap.

Sanat Kurgu Değil, Artı Gerçekliktir: Pedro Reyes ile Söyleşi

Sanat Kurgu Değil, Artı Gerçekliktir: Pedro Reyes ile Söyleşi

Meksikalı heykeltıraş Pedro Reyes, yalnızca form yaratan biri değil; sanatı toplumsal dönüşümün kaldıracı olarak gören bir düşünür. Mimarlık kökenli olması, heykeli hem maddeyle hem kolektif süreçlerle düşünmesini sağlıyor. Geleneksel taş işçiliğini, güncel toplumsal meselelere odaklanan katılımcı projelerle buluşturuyor. Louisiana Channel’daki 2025 tarihli söyleşisinde mimarlığın pratiğini nasıl şekillendirdiğini, “sosyal heykel” kavramını ve otomasyon çağında zanaat geleneklerini neden korumamız gerektiğini anlatıyor.

Mimarlıktan Heykele: İşlev ve Problem Çözme

Reyes için mimarlık, sanatın estetik üretimden ibaret olmadığını, aynı zamanda işlev ve problem çözmeye odaklanması gerektiğini öğretmiş. Bu yüzden çalışmalarının bir amaca hizmet etmesini istiyor: “Sanatın kullanılmasını ve bir etkililik ölçüsüne sahip olmasını istedim.” Bu anlayış, heykeli kaideden indirip hayatın içine sokuyor; izleyiciyi pasif seyircilikten çıkarıp sürecin parçası yapıyor.

Fotoğraf Değil Gerçek: Felice Varini’nin Optik İllüzyonları

Bir dergi kapağında görseniz, Photoshop’ta hazırlanmış bir kompozisyon olduğunu düşünürsünüz. Ama bu karelerde gördüğünüz daireler, üçgenler ve çizgiler gerçekten mekânın içinde; duvarlara, tavanlara ve hatta merdivenlere boyanmış durumda. Bu yanılsamanın mimarı, İsviçre doğumlu, Paris’te yaşayan sanatçı Felice Varini.

Optik İllüzyonun Ardındaki Yöntem

Varini’nin yöntemi, aslında ‘anamorfoz’ (bozulmuş resim) tekniğine dayanıyor: Sanatçı, mekânın belirli bir noktasından bakıldığında kusursuz birer daire, kare veya üçgen gibi görünen şekilleri, yüzeylere dağılmış parçalar halinde resmediyor. İzleyici o noktadan ayrıldığında ise her şey anlamını yitirip soyut renk lekelerine dönüşüyor. Projelerini önce fotoğraflar üzerinden kurguluyor, ardından lazer projektörlerle çizimlerini mekâna aktarıyor; boya işlemi günler sürebiliyor.

Satın Alır mıydınız? Alex Pearce ile Tasarımın Gerçek Testi

Bir konseptin peşinde koşmaya değip değmeyeceğini hiç düşündünüz mü? Alex Pearce’ın yöntemi çok basit: Onu gerçekten satın alır mıydınız? Bir sunumda hayranlıkla izlemek, bir toplantıda onaylamak değil; satın almak, kullanmak ve onunla yaşamak. Bu soru kulağa basit gelse de, bir tasarım fikrinin bu sınavdan geçerek üretime ulaşması şaşırtıcı derecede zor. Core77’nin Autodesk Fusion ile düzenlediği Fusion Forward: Design for Home yarışmasında jüri üyesi olarak Pearce, üç kategoride tam da bu tür konseptleri arayacak.

Kil ve Kağıt, Işığı Buluşturuyor: Aura Koleksiyonu

Kil ve Kağıt, Işığı Buluşturuyor: Aura Koleksiyonu

Güney Fransa’nın Occitanie bölgesinden Maison Cédrat, Akdeniz’in peyzajından ve malzeme kültüründen beslenen yeni aydınlatma koleksiyonu Aura’yı tanıttı. Pierre Samouilla ve Alix Lalucaa’nın tasarladığı koleksiyon, ışığı bir nesnenin son rötuşu olmaktan çıkarıp mekanın atmosferini dönüştüren bağımsız bir “malzeme” olarak konumlandırıyor. Koleksiyon; Lumia, Écla ve Nova adlı üç farklı aydınlatmadan oluşuyor.

Işık, Kil ve Kağıdın Kucaklaşması

Samouilla ve Lalucaa, kilin mineral ağırlığını el yapımı washi kağıdının neredeyse ağırlıksız dokusuyla birleştiriyor. Gündüz, sade geometriler dokuyu ve oranları öne çıkarıyor; gece ise kağıt, ışığı filtreleyerek Akdeniz gün batımını andıran sıcak bir altın parıltıya dönüştürüyor. Tasarımcıların deyimiyle bu koleksiyon, “bir ampulden çok, öğleden sonra geç bir saatin” hissini veriyor. Aydınlatma böylece salt işlevsellikten sıyrılıp duyusal bir deneyime dönüşüyor.

Koridorların Sonu mu? TAKK Konutu Yeniden Düşünüyor

Koridorların Sonu mu? TAKK Konutu Yeniden Düşünüyor

Evlerimiz neden hâlâ koridorlarla bağlanan odalardan oluşuyor? Aile yapıları değişiyor, çalışma mekânları yatak odalarına taşıyor, evcil hayvanlar neredeyse insan statüsü kazanıyor, yazlar kızışıyor, enerji pahalılanıyor. Buna rağmen konutlar, yatak odası, mutfak, salon ve onlara ulaşan koridorlar olarak planlanmaya devam ediyor. Barselona ve New York merkezli TAKK stüdyosu, bu düzenin hiç de kaçınılmaz olmadığı şüphesinden yola çıkıyor. Kurucular Mireia Luzárraga ve Alejandro Muiño; evi iklim, mahremiyet dereceleri, bakım ve birlikte yaşam ekseninde yeniden organize etmenin mümkün olduğunu söylüyor. Peki “odalar sonrası” bir hayat mümkün mü?

Hecate’s Garden: Antik Mitoloji Modern Serada Yeniden Canlanıyor

Hecate’s Garden: Antik Mitoloji Modern Serada Yeniden Canlanıyor

Karadeniz’in kıyısında, Gürcistan’ın Şekvetili kasabasında, sislerin arasından yükselen cam bir sera… Hecate’s Garden, adını antik Yunan’ın eşikler ve dönüşüm tanrıçası Hecate’den alıyor. Ancak bu mekan yalnızca bir isimden ibaret değil; kapıdan içeri adım attığınız anda kendinizi binlerce yıllık bir efsanenin tam ortasında buluyorsunuz. Antik Kolhis krallığının büyülü atmosferini günümüze taşıyan bu proje, seracılığı gastronomiyle buluşturan çok katmanlı bir deneyim sunuyor.

Mekanın hikayesi, Kolhis kralının kızı Medea’nın, bitkilerin ve doğanın tanrıçası Hecate’nin rahibesi olarak dünyanın ilk botanik bahçesini kurduğu inancına dayanıyor. Bu mit, projenin temelini oluştururken; mimari, doğal malzemeler ve çağdaş tasarım anlayışıyla yeniden yorumlanmış. Ortaya çıkan yapı, yalnızca göz kamaştıran bir restoran değil; aynı zamanda yaşayan bir organizma gibi büyüyen, nefes alan bir botanik bahçesi.

Açık Kaynak Boya Arşivi: Sürdürülebilir Sanatın Geleceği

Açık Kaynak Boya Arşivi: Sürdürülebilir Sanatın Geleceği

Sanat dünyasında çoğu zaman boya tüpünün içindekini sorgulamayız. Oysa Sophia Collender’ın Deneysel Boya Arşivi, tam da bu sorgunun üzerine kurulu: Boya dediğimiz şey, mutfak atıklarından toprak pigmentlerine, biyomalzemelerden iletken tozlara kadar her şey olabilir. Hem de sıfır toksinle, sıfır israfla. Collender, açık kaynaklı yaklaşımıyla yalnızca çevre dostu bir alternatif sunmuyor; aynı zamanda sanat malzemesi üretimindeki geleneksel formülleri günümüz bilgisiyle yeniden yorumluyor. Bu proje, tarihsel boya tariflerinden biyomalzeme çalışmalarına kadar geniş bir bilgiyi, sanatçıların ve tasarımcıların kullanımına açıyor.

Chalet Mirabell: Güney Tirol’ün Çarpıcı Doğası Başrolde

Chalet Mirabell: Güney Tirol’ün Çarpıcı Doğası Başrolde

Lüksün tanımını “gösteriş değil manzara” olarak yapan bir otel: Chalet Mirabell. İtalya’nın kuzeyinde, Avusturya sınırındaki Güney Tirol, Alp ve Akdeniz kültürlerinin iç içe geçtiği nadir bölgelerden. Çoğu otel olanak yarışına girerken, bu tesis yalnızca 70 oda, süit ve villayla “doğayı içine çekme” fikrine odaklanıyor.

Mimari: Malzemenin Sessiz Gücü

Yerel kaynaklı ahşaptan inşa edilen yapılar, folklorik takıntılara sapmadan çağdaş bir çizgi yakalıyor. Geniş cam yüzeyler, içinde özel balkonlar barındıran derin çıkmalar ve eğime uyum sağlayan teraslı yerleşim, doğayı manzaraya dönüştürüyor. Aynı estetik, kayak merkezi yakınındaki Chalet Zuegg’de de sürüyor; kışın kayakla doğrudan erişilen bu mekânlar, loft tarzı konaklama ve samimi restoranlar sunuyor.

Hayatta Kalma Poetikası: Lina Bo Bardi’nin İlk Çin Sergisi

Mimarlık yalnızca bina üretmek midir? Lina Bo Bardi’ye göre kesinlikle hayır. Onun için mimarlık, yaşamın ta kendisiydi; bir direniş biçimi, bir varoluş pratiğiydi. Şimdi bu büyük ustanın eserleri, ilk kez Çin’de, Şanghay’daki Power Station of Art (PSA) çatısı altında sergileniyor. “Hayatta Kalmanın Poetikası” başlıklı sergi, 25 Temmuz – 25 Ekim 2026 tarihleri arasında ziyaret edilebilecek. Küratörlüğünü Renato Anelli üstlenirken, sergi tasarımını OPEN Architecture gerçekleştiriyor.

Sergi, Lina Bo Bardi’nin “çok katmanlı kişiliğini” gözler önüne seriyor. Ziyaretçiyi 20. yüzyıl Brezilya’sının gündelik gerçekliğine götürüyor. Klasik bir retrospektiften farklı olarak, ustanın hayatta kalma poetikasıyla bir karşılaşma yaşatıyor.

Sörf Tahtasından Cerno’ya: Nick Sheridan’ın Tasarım Yolculuğu

Sörf Tahtasından Cerno’ya: Nick Sheridan’ın Tasarım Yolculuğu

Ahşap bir sörf tahtası, ölçüm bandı ve el aletleriyle şekillenir. Üstelik tamamen analog bir süreçle. Bu tahta, Cerno’nun kurucu ortağı Nick Sheridan için sadece bir hobi değil; aynı zamanda tasarım felsefesinin somut bir özeti. Mimarlık eğitimi, babasının zanaatkâr elleri ve sörf kültürü… Sheridan’ın tasarım dili, bu üç kaynağın kesişiminde filizleniyor. Peki bu yolculuk nerede başladı?

Babasının İzinde: Zanaat ve Mimarlık

Kaliforniya’da büyüyen Sheridan, Cal Poly Pomona’da mimarlık okurken modernizmin ve minimalizmin derin sularında yüzüyor. Mies van der Rohe ve Le Corbusier’den beslenen tasarımcı, asıl ilhamını ise çok daha yakında bulmuş: Babasının arka bahçedeki atölyesinde.

Godox C100: Analog Hissi Dijitalle Buluşturan Ekransız Kamera

Godox C100: Analog Hissi Dijitalle Buluşturan Ekransız Kamera

Son fotoğrafınızı çektikten sonra sonucu görmek için sabırsızlandığınız anı hatırlıyor musunuz? Filmli makinelerdeki o sihirli bekleme süreci, karanlık odada görüntünün belirişini izleme keyfi… Dijital çağ bu ritüeli elimizden aldı. Godox’un yeni ürünü C100 ise ekranı tamamen kaldırarak bu kayıp duyguyu geri getirmeye çalışıyor. Hem de yalnızca 45 dolarlık bir fiyat etiketiyle.

Sürprizin Dijital Çağda Kayboluşu

Son yıllarda analog fotoğrafçılığa ilgi yeniden alevlendi. Film satışları artıyor, eski makineler koleksiyoncuların gözdesi. İnsanlar dijitalin getirdiği hızdan ve kusursuzluk takıntısından kaçış arıyor. Godox C100, bu psikolojik ihtiyacı tasarımının merkezine koymuş. Çinli üretici, “form işlevi takip eder” ilkesini sonuna kadar uygulamış: dışarıdan baktığınızda bir kamera değil, adeta bir dürbün görüyorsunuz. Gövdenin neredeyse tamamını kaplayan dev vizör, tasarımın ana karakteri. Opak alt bölüm ise hem tutuş noktası hem de deklanşörü barındırıyor. Ekran ise bilinçli olarak yok. Çektiğiniz kareyi anında göremiyorsunuz; kartı bilgisayara takana kadar sonuç bir sürpriz olarak kalıyor. İşte bu bekleme süreci, fotoğraf çekmeyi yeniden bir ritüele dönüştürüyor.

Eccentrica V12 Roadster: Lamborghini Diablo’nun Tavanı Kesildi

Eccentrica V12 Roadster: Lamborghini Diablo’nun Tavanı Kesildi

Monterey Car Week her yıl olduğu gibi bu yıl da otomotiv dünyasının en sıra dışı projelerine ev sahipliği yapıyor. Fakat Eccentrica’nın standında gördüğüm şey, “restomod” etiketini bir adım öteye taşıyan bir iş: Lamborghini Diablo’nun üstü açık bir versiyonu. Evet, tavan tamamen kesilmiş ve geriye kalan her şey yeniden düşünülmüş. Üstelik bu sadece bir ustalık gösterisi değil; aynı zamanda 1990’ların ham ruhunu modern çağa taşıyan bir saygı duruşu.

Banka Binadan Sinemaya: Kyoto’da Hafıza ve Yenilik

Banka Binadan Sinemaya: Kyoto’da Hafıza ve Yenilik

Bir zamanlar kasaların ve evrak dosyalarının olduğu yerde, şimdi projektörler ve koltuğa gömülen seyirciler var. Kyoto’nun 55 yıllık Minami Kaikan sineması, 1993’te banka olarak inşa edilmiş bir binayı kendine yuva edindi. Tato Architects’in projesi, bu dönüşümü sadece bir işlev değişimi olarak değil, bir hafıza katmanı olarak ele alıyor. Peki, bir sinema salonunu bugün hâlâ özel kılan ne? İşte bu projenin cevaplamaya çalıştığı soru bu.